ಅಪ್ಪ, ಬರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಮಹಾಕಾವ್ಯ

ಅಪ್ಪ, ಬರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಮಹಾಕಾವ್ಯ

             ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಷ್ಟು ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿ ಮಳೆಹನಿಯಂತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿ ಬೇರಿನಂತೆ, ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತು ಇಡೀ ಮರವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಬೇರು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ಮರವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಎಂದರೆ ಆಕಾಶ. ಅಗಾಧ, ವಿಶಾಲ,  ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲಿದ್ದು ಸದಾ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಕೊಡುವ ಒಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವ.

                 ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅಪ್ಪನ ನೆನಪು ಒಂದು ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ಚಿತ್ರ. ಅವರ ಒರಟು ಕೈಗಳು ನಮ್ಮ ಎಳೆ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದಾಗ ಜಗತ್ತೇ ನಮ್ಮ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿತ್ತು ಎಂಬ ಧೈರ್ಯ. ಅವರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಅನುಭವ. ಆ ಹೆಗಲು ನಮಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಹೊರೆ ಹೊತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಅವರು ತಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಬದಿಗಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಅರಿವಿಗೇ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.

                ಅಪ್ಪನದು ಯಾವಾಗಲೂ "ಕಠೋರ ಪ್ರೀತಿ". ಅವರು "ಐ ಲವ್ ಯೂ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಕಡಿಮೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದಾಡಿದ್ದು ವಿರಳ. ಆದರೆ ನಾವು ಬಿದ್ದಾಗ ಓಡಿ ಬಂದು ಎತ್ತಿ, ದೂಳು ಕೊಡವಿ, "ನೋಡಿ ನಡೆಯಬಾರದಾ" ಎಂದು ಗದರುವ ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ, ಆತಂಕ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ಭಾಷೆಯೂ ವರ್ಣಿಸಲಾರದ್ದು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಬಂದಾಗ ಬೈದರೂ, ರಾತ್ರಿ ನಾವರಿಯದಂತೆ ನಮ್ಮ ತಲೆ ಸವರಿ, "ನಾಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಲಿ" ಎಂದು ಹಾರೈಸುವ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ನಮಗೆಂದಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆಯೇ? ಅವರ ಕೋಪದ ಹಿಂದಿನ ಕಾಳಜಿ, ಅವರ ಮೌನದ ಹಿಂದಿನ ನೋವು ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಬಹಳಷ್ಟು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿರುತ್ತದೆ.

                ಹದಿಹರೆಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಅಪ್ಪನಿಗೂ ನಮಗೂ ನಡುವೆ ಒಂದು ಕಾಣದ ಗೋಡೆ ಎದ್ದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ನಿಯಮಗಳು ನಮಗೆ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಅವರ ಅನುಭವದ ಮಾತುಗಳು ಉಪದೇಶದಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ. "ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿತ್ತು" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ಬೇಸರ. ಆದರೆ ಅವರ ಆ ಕಾಲದ ತ್ಯಾಗದ ಅಡಿಪಾಯದ ಮೇಲೆಯೇ ನಮ್ಮ ಈ ಕಾಲದ ಸುಖದ ಸೌಧ ನಿಂತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಾಡಲು ಹಣ ಕೇಳಿದಾಗ, ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾಗದೆ, ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವರ್ಷ ಎಳೆಯಬಹುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ನೋಟನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೈಗಿಡುವ ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

                  ಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ನಾವೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹೊರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗಲೇ ಅಪ್ಪನ ನಿಜವಾದ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಯುವುದು. ಮನೆ ಸಾಲದ ಕಂತು, ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆಯ ಫೀಸು, ತಿಂಗಳ ಖರ್ಚು... ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಾಗ, ಅಪ್ಪ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರು ಒಬ್ಬರೇ ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದರು? ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾವೆಂದೂ ಈ ಚಿಂತೆಯ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ಮೌನದಲ್ಲೇ ನುಂಗಿ, ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ನಟನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಮಗಾಗಿ ಸವೆಸಿದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು, ಹರಿದ ಬನಿಯಾನುಗಳು, ಅವರೆಂದೂ ತಮಗಾಗಿ ಕೊಳ್ಳದ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳು... ಎಲ್ಲವೂ ಇಂದು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿಯಾಗಿ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಜಾರುತ್ತವೆ.

                            ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದ ಆ ಗಟ್ಟಿ ಕೈಗಳು ಇಂದು ನೆರಿಗೆಗಟ್ಟಿ, ನಡುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದನಿ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ತಲೆಮಾರಿನ ಜ್ಞಾನಕೋಶ, ಈಗ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಮರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಪಾತ್ರ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ತಂದೆಯಾಗುತ್ತೇವೆ, ಅವರು ಮಗುವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಬೇಕಾದ, ಅವರಿಗೆ  ಊಟ ತಿನ್ನಿಸಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ.

                    ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತುತ್ತು ಮಾಡಿ ತಿನ್ನಿಸಿದ ಆ ಕೈಗಳಿಗೆ ಇಂದು ನಾವು ತುತ್ತು ಇಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ನೂರಾರು ತಲೆ ತಿನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಅಪ್ಪ, ಇಂದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಮಗೆ, ಅವರು ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕಲಿಯುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತೊದಲು ನುಡಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೇಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ನೆನಪಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಬಂಡೆಯಂತಿದ್ದ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುವ ಆ ನೋಟ... ಎದೆಯನ್ನು ಹಿಂಡಿ, ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ದುಃಖದ ಉಂಡೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಪತ್ತನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅವರ ಹಳೆಯ ಗಾಂಭೀರ್ಯವನ್ನು, ಆ ಗಟ್ಟಿ ದನಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವ ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ.

                    ಅಪ್ಪ ನಮಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವುದು ಕೇವಲ ಆಸ್ತಿಯನ್ನಲ್ಲ. ಅವರು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವುದು ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು, ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಮತ್ತು ಎಂದಿಗೂ ಸೋಲಬಾರದೆಂಬ ಛಲವನ್ನು. "ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿರು, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿ, ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಬೇಡ" ಎಂದು ಅವರು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಅವರ ಬೆವರ ಹನಿಯಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಅರಳಿದ್ದು. ಅವರ ಮೌನದಲ್ಲೇ ನಾವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಪಾಠ ಕಲಿತದ್ದು. ಅವರ ತ್ಯಾಗದ ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸೌಧ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದ್ದು.

                ಇಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ, ಯಾವುದೋ ಕಠಿಣ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವಾಗ, "ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ನೆನಪೇ ದಾರಿದೀಪವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಅಪ್ಪನಂತೆ ಆಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ನಾವು ಅವರಂತೆಯೇ ಆಗಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಅವರು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಪಯಣ, ಆದರೆ ಆ ದಾರಿಯನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸಲು ಅವರು ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸವೆಸಿದ್ದಾರೆಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ.

                    ಅವರ ಇರುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬೆಲೆ ನಮಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅರಿವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಖಾಲಿ ಕುರ್ಚಿ ಇಂದು ಅವರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಮನೆಯ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಅವರ ನೆನಪುಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ಅವರ ಧ್ವನಿ ಇಂದಿಗೂ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುನುಗಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. "ಅಪ್ಪಾ" ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಕರೆಯಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಡುವ ದನಿ ಈಗ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ. ಸಮಯವನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೆ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಳೆಯಬೇಕಿತ್ತು, ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು "ನೀವು ನಮಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು" ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು, ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ "ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು ಎಂಬ ಕೊರಗು ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ.

            ಅಪ್ಪ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಶಕ್ತಿ. ಅದೊಂದು ಧೈರ್ಯ. ಅದೊಂದು ನಂಬಿಕೆ. ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಸದಾ ನಿಂತು "ಮುನ್ನುಗ್ಗು ಮಗನೇ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಇದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಅಭಯ ನೀಡುವ ಒಂದು ಅದೃಶ್ಯ ಶಕ್ತಿ. ಅವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದರೂ, ಅವರ ಆದರ್ಶಗಳು, ಅವರ ಪ್ರೀತಿ, ಅವರ ನೆನಪುಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸದಾ ಜೀವಂತ.

            ಅಪ್ಪ... ಈ ಎರಡಕ್ಷರದ ಪದ ಒಂದು ಮಹಾಸಾಗರದಷ್ಟು ಆಳ. ಅವರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಪದಗಳಿಲ್ಲ, ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಮಾನದಂಡಗಳಿಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಜನ್ಮ ಸಾಲದು. ಅಪ್ಪ, ನೀವೊಂದು ಬರೆದು ಮುಗಿಸಲಾಗದ ಮಹಾಕಾವ್ಯ. ಎಂದಿಗೂ ಬತ್ತದ ಪ್ರೀತಿಯ ಜಿನುಗು ಬುಗ್ಗೆ. ನೀವು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನೀವು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸದಾ ಜೀವಂತ.

                                                                                                    ನಿಮ್ಮ ಬರಹಗಾರ

                                                                                                            With You