ತಾಯಿ – ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿರೂಪ

        ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಾವು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿಯಾದರೂ ವರ್ಣಿಸಿದರೂ, ಅದರ ಆಳವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗ, ಶಾಶ್ವತ, ಶುದ್ಧವಾದ ಸಂಬಂಧವೇ ತಾಯಿ.

            ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಎಷ್ಟೇ ಸರಳವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಅದು ಸಮುದ್ರದ ಆಳದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು. ಅವಳ ನಗು ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಭರವಸೆ, ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ನೋವು. ಅವಳು ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾಳೆ.

          ಮಗು ತಾಯಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಅವಳ ತ್ಯಾಗ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಹಸಿವು, ತನ್ನ ನೋವು, ತನ್ನ ನಿದ್ರೆ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು, ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿನ ಚಿಕ್ಕ ಜೀವ ಮಾತ್ರ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

               ಮಗುವಿನ ಮೊದಲ ಅಳುವಿನಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ಕಣ್ಣೀರು ಮಿಶ್ರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನೋವಿನ ಕಣ್ಣೀರು ಅಲ್ಲ—ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ, ಸಂತೋಷದ, ಬದುಕಿನ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಕಂಡ ಕಣ್ಣೀರು.

              ನಾವು ಮಗು ಆಗಿದ್ದಾಗ, ಎಷ್ಟು ರಾತ್ರಿ ತಾಯಿ ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದಾಳೆ! ಜ್ವರದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ನುರಿದು ಕೊಟ್ಟ ಔಷಧ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ ತಂಪಾದ ವಸ್ತ್ರ, ಬಿಸಿಯ ಹಾಲಿನ ಬಟ್ಟಲು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ತಾಯಿಯ ಮೌನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಕ್ಷಿ.

               ಅವಳು ತನ್ನ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ನಿದ್ದೆ ಭಂಗವಾಗಬಾರದು ಎಂದು ಅಸಹನೆ ತೋರದವಳು. ಅವಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ಅನ್ನ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯೇ ಅವಳ ತೃಪ್ತಿ.

                   ತಾಯಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮುದ್ದಾಡುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅವಳು ಗದರಿಸುತ್ತಾಳೆ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಶಿಸ್ತು ಕಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. “ಮಗಾ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕಠಿಣತೆ ಕಂಡರೂ, ಅದರ ಒಳಗೆ ಸುಗಮವಾದ ಮಮತೆ ಅಡಗಿದೆ. ಅವಳ ಗದರಿಕೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ, ಆದರೆ ಅದರ ಫಲ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಶಕ್ತಿ.

             ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದಂತೆ ತಾಯಿಯ ಯೌವನ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಮುಖದ ಚೈತನ್ಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗುತ್ತದೆ, ಅವಳ ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಬಿಳಿತ ಹೊಕ್ಕುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನದೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ “ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ?”, “ಬೇಗ ಬಾ ಮಗಾ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ಮಕ್ಕಳ ಹಸಿವು ಅವಳ ಹಸಿವು, ಮಕ್ಕಳ ಸಂತೋಷ ಅವಳ ಹಬ್ಬ, ಮಕ್ಕಳ ನೋವು ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು.

         ಜೀವನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತವೆ, ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ನಿಧಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕವರೇ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವರಾದರೂ, ತಾಯಿಗೆ ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಮುದ್ದಿನ ಮಕ್ಕಳೇ.

            ತಾಯಿಯ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ತೂಕದ ಕಲ್ಲು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿರೂಪ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ದೇವರ ದರ್ಶನ.

                ತಾಯಿ – ಅವಳು ಕೇವಲ ಜನ್ಮ ನೀಡುವವಳಲ್ಲ, ಅವಳು ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸುವವಳು. ಅವಳ ತ್ಯಾಗ, ಅವಳ ಮಮತೆ, ಅವಳ ನಗು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಆಧಾರ.

                    ಅಮ್ಮ, ನೀನು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಗುರು, ಮೊದಲ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ಮೊದಲ ದೇವತೆ.

ನಿನ್ನ ತ್ಯಾಗವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಏನು ಅಲ್ಲ.