ನೆರಳಿನಾಟ - ಕಾದಂಬರಿ

ಒಂದು ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ , ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನಿಮಗಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಸಾಲನ್ನೂ ಆಸ್ವಾದಿಸುವಂತೆ, ಮುಂದೇನಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸುವಂತೆ ರಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಓದಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಮಾಡಿ.

ನೆರಳಿನಾಟ

ಅಧ್ಯಾಯ 1: ಹಳದಿ ಲಕೋಟೆಯ ರಹಸ್ಯ

                ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳು ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಮೇಲೆ ಜಾರಿ, ಹೊರಗಿನ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಹಸಿರು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಮಸುಕುಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ದೃಶ್ಯ, ಒಂದು ಸುಂದರ ಜಲವರ್ಣ ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನಗರದ ಗದ್ದಲ, ಗೊಂದಲಗಳಿಂದ ದೂರ, ಈ ಮಂಜಿನಹಳ್ಳಿಯ ತಂಪಾದ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆತ್ಮವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಖ್ಯಾತ ಲೇಖಕ ಆದಿತ್ಯ. ಅವನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಪದಗಳು ಮೂಡಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲೋ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

                ಆಗಲೇ, ಹಳೆಯ ಸೈಕಲ್‌ನ ಟ್ರಿಂಗ್ ಟ್ರಿಂಗ್ ಸದ್ದು ಅವನ ತಲ್ಲೀನತೆಯನ್ನು ಮುರಿಯಿತು. ಅದು ಅಂಚೆಯಣ್ಣ ರಾಮಪ್ಪನ ಆಗಮನದ ಸಂಕೇತ. ಪ್ರತಿದಿನ ಬರುವ ಜಾಹೀರಾತು ಕರಪತ್ರಗಳು, ಬಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಬೇರೆ ಪತ್ರಗಳು ಬರುವುದು ವಿರಳ. ಆದರೆ ಅಂದು ರಾಮಪ್ಪ ತಂದಿದ್ದು ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು.

                "ಏನೋ ವಿಶೇಷ ಕಾಗದ ಬಂದಿದೆ ಸಾರ್ ನಿಮ್ಗೆ," ಎನ್ನುತ್ತಾ ರಾಮಪ್ಪ ಒಂದು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ್ದ, ಕೈಬರಹದಿಂದ ವಿಳಾಸ ಬರೆದ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟ. ಅದರ ಮೇಲಿದ್ದ ಅಂಚೆ ಮುದ್ರೆ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು, ಕಳುಹಿಸಿದವರ ವಿಳಾಸ ಸ್ಪಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು 'ಮಹೇಂದ್ರಪುರ' ಎಂಬ ಊರಿನಿಂದ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

                ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಮಹೇಂದ್ರಪುರದ ನೆನಪು ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಅವನ ತಾಯಿಯ ತವರೂರು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆಂದೂ ಆ ಊರಿನ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ತೆರೆದ. ಅದರೊಳಗಿನ ಕಾಗದವೂ ಅಷ್ಟೇ ಹಳೆಯದಾಗಿತ್ತು, ಮಡಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಹಂತ ತಲುಪಿತ್ತು. ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಬರೆದಂತಿದ್ದ ಆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಲು ತೊಡಗಿದ.

ಚಿರಂಜೀವಿ ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ,

                ನಾನು ಶಂಕರ. ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ. ಬಹುಶಃ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ನೆನಪಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಈ ಪತ್ರ ನಿನ್ನ ಕೈ ಸೇರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಬಹುಶಃ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಅಪಘಾತವೆಂದು ಜಗತ್ತು ನಂಬಬಹುದು, ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಅದಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಾವಿಗೆ ನಾನೇ ಕಾರಣವೆಂದು ಕೂಡ ಬಿಂಬಿಸಬಹುದು. ಯಾವುದನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡ.

                ನಾನು ಸಾಯುತ್ತಿರುವುದು ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಸಾಯಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆ, ಯಾರು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟರೆ ನೀನೂ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುವೆ. ಆದರೂ, ಈ ದೊಡ್ಡಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಮಾಧಿಯಾದ ಸತ್ಯವೊಂದು ಹೊರಬರಲೇಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಪತ್ರ. ಈ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೂ ಕಿವಿಯಿದೆ, ನೆರಳುಗಳಿಗೂ ಕಣ್ಣಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡ.

                ನನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಹಳೆಯ ಮರದ ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ, ಒಂದು ಸಡಿಲವಾದ ಹಲಗೆಯಿದೆ. ಅದರಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿನಗೊಂದು ಸುಳಿವು ಸಿಗಲಿದೆ. ಆ 'ಸತ್ಯ'ವನ್ನು ನೀನಾದರೂ ಹೊರಗೆ ತರಬೇಕು. ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುವುದು ಆಗಲೇ.

ಇಂತಿ,
ನಿನ್ನ ಹಿತೈಷಿ,
ಶಂಕರ ಅಜ್ಜ.

                ಪತ್ರ ಓದಿ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆದಿತ್ಯನ ಕೈಗಳು ತಣ್ಣಗಾದವು. ಅವನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಏರುಪೇರಾಗಿತ್ತು. ಶಂಕರ ಅಜ್ಜ! ಅವರ ಮುಖ ಮಸುಕಾಗಿ ನೆನಪಿತ್ತು. ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ, ಗಂಭೀರ ಮುಖದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅವರ ಸಾವು? ಅದೂ ಕೊಲೆ? ಇದ್ಯಾವ್ದೋ ಹಳೆಯ ಸಿನಿಮಾದ ಕಥೆಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನಂಬುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

                ಆದರೆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಹತಾಶೆ, ಭಯ, ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿದವು. "ಗೋಡೆಗಳಿಗೂ ಕಿವಿಯಿದೆ, ನೆರಳುಗಳಿಗೂ ಕಣ್ಣಿದೆ," ಈ ಸಾಲುಗಳು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾರ್ದನಿಸಿದವು. ಮಂಜಿನಹಳ್ಳಿಯ ಈ ಶಾಂತ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಯಾರೋ ತನ್ನನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.

            ಅಂದು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಅವನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಪತ್ರದ ಸಾಲುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸುಳಿದಾಡಿದವು. ಅವನೊಳಗಿನ ಲೇಖಕನ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳತೊಡಗಿತ್ತು. ಇದು ಕೇವಲ ವಯಸ್ಸಾದವರ ಭ್ರಮೆಯೇ? ಅಥವಾ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಹೇಂದ್ರಪುರದ ಆ ದೊಡ್ಡಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕರಾಳ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿದೆಯೇ?

                ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಆದಿತ್ಯ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ. ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಹೇಂದ್ರಪುರಕ್ಕೆ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ತನ್ನದೇ ಕುಟುಂಬದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಈ ರಹಸ್ಯದ ಸುಳಿಯನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು.

ಅಧ್ಯಾಯ 2: ದೊಡ್ಡಮನೆಯ ಮೌನ

        ಮಹೇಂದ್ರಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಬಸ್ಸು ಘಾಟಿ ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳುಕುತ್ತಾ ಸಾಗಿದಂತೆ, ಆದಿತ್ಯನ ಮನಸ್ಸೂ ಗೊಂದಲದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿತ್ತು. ನಗರದ ಆಧುನಿಕತೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಸೊಗಡನ್ನು ಇನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಊರು ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು.

            ಊರಿನ ತುತ್ತತುದಿಯಲ್ಲಿ, ಸಣ್ಣ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು ಆ 'ದೊಡ್ಡಮನೆ'. ಕಾಲದ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ನಲುಗಿದರೂ ತನ್ನ ಗಾಂಭೀರ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದ ಮುದುಕನಂತೆ ಅದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಂಪು ಹೆಂಚಿನ ಮಾಡು, ಬೃಹತ್ ಮರದ ಕಂಬಗಳು, ವಿಶಾಲವಾದ ಜಗುಲಿ... ಆ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮರ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮಿಶ್ರ ಸುವಾಸನೆ. ಆದರೆ ಆ ಸುವಾಸನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ತಣ್ಣನೆಯ, ಹೇಳಲಾಗದ ಮೌನ ಆ ಮನೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು.

                ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಸಾವಾಗಿ ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ, ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ. ಆದಿತ್ಯನ ಆಗಮನ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

                    ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ಬೀಗವನ್ನು ತೆರೆದು ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ತೆರೆದಾಗ ಒಳನುಗ್ಗಿದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನರ್ತಿಸತೊಡಗಿದವು. ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವೂ ಕಥೆ ಹೇಳುವಂತಿದ್ದವು. ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳು, ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪೂರ್ವಜರ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಚಿತ್ರಗಳು, ಎಲ್ಲವೂ ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.

                ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಕೋಣೆಗೆ ನಡೆದ. ಕೋಣೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಹಾಸಿಗೆ, ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮರದ ಕಪಾಟು, ಮತ್ತು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬರಹದ ಮೇಜು. ಆದಿತ್ಯನ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅವನು ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದ. ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ, ನೆಲದ ಹಲಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಡಿಲವಾಗಿತ್ತು. ನಡುಗುವ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿದ. ಅದರಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕದಾದ, ಹಳೆಯ ಚರ್ಮದ ಡೈರಿ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಧೂಳು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಆದಿತ್ಯ ಆ ಡೈರಿಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ.

 

                ಅದರ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸಲು ಮುಂದಾದ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ, ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಯಾವುದೋ ಲೋಹದ ವಸ್ತು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. 'ಠಂಗ್' ಎಂಬ ಆ ಹಠಾತ್ ಸದ್ದು ಆ ನಿಶ್ಯಬ್ದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಆದಿತ್ಯ ಚಕಿತನಾಗಿ ನಿಂತ. ಅವನ ಮೈಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಚಾರವಾದಂತಾಯಿತು. ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಸದ್ದು?

                    ಅವನು ಡೈರಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳವಾಗದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸದ್ದು ಬಂದ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ನಡೆದ. ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನ ಬಾಗಿಲು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಆದಿತ್ಯ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಒಂದು ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಲಾಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಒದ್ದೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ, ಯಾರೋ ಈಗಷ್ಟೇ ನಡೆದುಹೋದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮೂಡಿದ್ದವು. ಆ ಗುರುತುಗಳು ಮನೆಯಿಂದ ದೂರ, ಹಿತ್ತಲಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನತ್ತ ಸಾಗಿದ್ದವು. ಯಾರೋ... ಯಾರೋ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ತಾನು ಬರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಾನು ಡೈರಿ ತೆಗೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಈಗಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಬೆನ್ನಮೂಳೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ಚಳಿ ಸಂಚರಿಸಿದ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಈ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿನ ಮರ-ಗಿಡಗಳಿಗೂ ಕಣ್ಣಿದೆ ಎಂಬ ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. ತಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅವನಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಆ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ? ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಸಾವಿನ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯವೇ? ಅದನ್ನು ಓದುವ ಮೊದಲು, ಆ ನೆರಳಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕಿತ್ತು. ಆಟ ಈಗಷ್ಟೇ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಮಹೇಂದ್ರಪುರದ ದೊಡ್ಡಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಆದಿತ್ಯ ಈಗ ಬೇಟೆಗಾರನಲ್ಲ, ಬೇಟೆಯಾಗಿದ್ದ.

ಅಧ್ಯಾಯ 3: ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳು ಮತ್ತು ನೆರಳಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು

            ಆದಿತ್ಯ ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿತ್ತಲಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಧಡಾರನೆ ಮುಚ್ಚಿ, ಹಳೆಯ ಚಿಲಕವನ್ನು ಸದ್ದು ಮಾಡದಂತೆ ಎಳೆದ. ಅವನ ಎದೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತು, ಪರದೆಯ ಸಣ್ಣ ಸందుವಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಆ ಕಪ್ಪು ಆಕೃತಿ ಮರೆಯಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು,

                ಆದರೆ ಅದು ಅವನ ಕಲ್ಪನೆಯೋ ನಿಜವೋ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಲ್ಲ. ಈ ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಯಾರೋ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆ 'ಯಾರೋ' ತನಗಿಂತ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವನು ಮರಳಿ ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದ. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚರ್ಮದ ಡೈರಿ ಈಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಜೀವನ್ಮರಣದ ರಹಸ್ಯದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಡೈರಿಯ ಮೊದಲ ಪುಟವನ್ನು ತೆರೆದ. ಪುಟಗಳು ಹಳದಿಗಟ್ಟಿದ್ದವು. ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಆದರೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗಿದ್ದ ಕೈಬರಹ ಪುಟಗಳನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು. ಇದು ದಿನಚರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳ ಸಂಕಲನದಂತಿತ್ತು.

ಮೊದಲ ಪುಟ:

"ದಿನಾಂಕ: 15 ಜೂನ್

                ಕೊನೆಗೂ ಅದು ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ ರಹಸ್ಯದ ನಕ್ಷೆ. ತಾತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳು ನಿಜವೆಂದು ಇಂದು ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಈ ದೊಡ್ಡಮನೆಯ ಅಡಿಪಾಯ ಕೇವಲ ಕಲ್ಲು-ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಆದದ್ದಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಇತಿಹಾಸದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. 'ನಾಗಶಿಲೆ'ಯ ರಹಸ್ಯ... ಅದು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟುಕಥೆಯಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ವಂಶದ ಉಳಿವಿಗೂ, ಅಳಿವಿನಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಅದು."

            ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು. ನಾಗಶಿಲೆ? ಅದೇನು? ಅವನಿಗೆ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಕಥೆ ಕೇಳಿದ ನೆನಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ ಹೋದ. ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನಕ್ಷೆಗಳ ರೇಖಾಚಿತ್ರಗಳು, ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿದ್ದವು. ಶಂಕರ ಅಜ್ಜ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಳ್ಳಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಒಬ್ಬ ಸಂಶೋಧಕನಂತೆ ಕಂಡರು. ಕೆಲವು ಪುಟಗಳ ನಂತರ, ಬರಹದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಆತಂಕ, ಭಯ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿತ್ತು:

"ದಿನಾಂಕ: 28 ಜುಲೈ

            ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೋ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಪೇಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಒಂದೇ ಜೋಡಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ. ಇದು ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಯೇ? ಅಥವಾ ನಾಗಶಿಲೆಯ ರಹಸ್ಯದ ಸುಳಿವು ಬೇರೆಯಾರಿಗೋ ಸಿಕ್ಕಿದೆಯೇ? ಮನೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ನೆರಳುಗಳು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಹಲವು ದಿನಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ."

                ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಮೈ ಜುಮ್ಮೆಂದಿತು. ಶಂಕರ ಅಜ್ಜ ಅನುಭವಿಸಿದ ಅದೇ ಭಯವನ್ನು ತಾನೂ ಈಗ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ನೆರಳು ಇಂದಿನದಲ್ಲ, ಅದು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಈ ಮನೆಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದೆ. ಅವನು ಕೊನೆಯ ಪುಟಗಳತ್ತ ಬಂದ. ಅಲ್ಲಿನ ಬರಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು, ಆತುರದಿಂದ ಬರೆದಂತಿತ್ತು.

ಕೊನೆಯ ಪುಟ:

"ದಿನಾಂಕ: 5 ಆಗಸ್ಟ್

                    ಅವನು ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಹೆಸರು ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ನಮ್ಮವನೇ, ನಮ್ಮ ರಕ್ತ ಹಂಚಿಕೊಂಡವನೇ ಆಗಿರುವುದು ಈ ದುರಂತದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ವ್ಯಂಗ್ಯ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿರುವುದು ಆಸೆಯಲ್ಲ, ದುರಾಸೆ. ನಾಗಶಿಲೆ ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸರ್ವನಾಶ ಖಚಿತ. ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ನನಗೀಗ ಒಂದೇ ದಾರಿ ಉಳಿದಿದೆ. ನಾನು ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಕ್ಷೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಮತ್ತು ಶಿಲೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು 'ನಾಗಬನ'ದ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಕುಲದೇವತೆಯ ವಿಗ್ರಹದ ಕೆಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ, ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಆ ವಿಗ್ರಹದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಸ್ಥಳ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಡೈರಿ ಆದಿತ್ಯನ ಕೈ ಸೇರಬೇಕು. ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಈಗ ನಮ್ಮ ವಂಶದ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಲ್ಲವನು. ಅವನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಧೈರ್ಯವಿದೆ. ನನ್ನ ಸಮಯ ಮುಗಿಯಿತು. ಅವನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ..."

            ಅಲ್ಲಿಗೆ ಡೈರಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಂತೆ, ಶಾಯಿ ಹರಡಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ...

                    ಆದಿತ್ಯನ ತಲೆ ತಿರುಗಿದಂತಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್! ಯಾರು ಈ ವಿಕ್ರಮ್? ತನ್ನದೇ ಕುಟುಂಬದವನೇ? ನಾಗಬನ... ಹುಣ್ಣಿಮೆ... ಕುಲದೇವತೆ... ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಜಟಿಲವಾದ ಒಗಟಿನಂತೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನದ್ದು ಸಹಜ ಸಾವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಪೂರ್ವನಿಯೋಜಿತ ಕೊಲೆ ಎಂಬುದು ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕೊಲೆಗಾರ, ವಿಕ್ರಮ್, ಈಗಲೂ ಎಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಬಹುಶಃ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಂಡ ನೆರಳು ಅವನದೇ ಇರಬಹುದು. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ಸಂಜೆಯ ಕತ್ತಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕರಾಳ ಆಕೃತಿಗಳಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದವು. ದೂರದಲ್ಲಿ, ನಾಗಬನವಿರುವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆಳಕು ಮಿಣುಕಿ ಆರಿಹೋಯಿತು. ಅದು ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚಿನ ಕಿಡಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಯಾರೋ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಬ್ಯಾಟರಿಯ ಬೆಳಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಬೆಳಕು ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಒಂದು ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸಿದಂತಿತ್ತು. 'ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.' ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ತಾನು ಡೈರಿಯನ್ನು ಓದಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆ ನೆರಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಆಟದ ಮುಂದಿನ ಹಂತ ಈಗ ನಾಗಬನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಇಂದಿಗೆ ಮೂರೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ. ಆ ರಾತ್ರಿಯೊಳಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಯಾರೆಂದು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ, ಅವನನ್ನು ತಡೆಯದಿದ್ದರೆ, ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಸಾವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ತನ್ನದೂ ಅದೇ ಗತಿಯಾಗಬಹುದು. ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್, ಕಾದಂಬರಿ, ನಗರದ ಜೀವನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು, ಆದಿತ್ಯ ಈಗ ತನ್ನದೇ ಕುಟುಂಬದ ಕರಾಳ ರಹಸ್ಯದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದ. ಅವನ ಬದುಕು ಈಗ ಅವನೆಂದೂ ಬರೆಯದ, ಊಹಿಸದ ಒಂದು ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಅವನೇ ಬರೆಯಬೇಕಿತ್ತು, ತನ್ನ ರಕ್ತದಿಂದ.

ಅಧ್ಯಾಯ 4: ನಾಗಬನದ ಹಾದಿ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ನೆನಪು

                    ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಿತು. ಆದರೆ ಆದಿತ್ಯನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿರವೂ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಡೈರಿಯ ಸಾಲುಗಳು, ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಹೆಸರು, ನಾಗಶಿಲೆಯ ರಹಸ್ಯ, ಮತ್ತು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಕಂಡ ಮಿಣುಕು ಬೆಳಕು - ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಇನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುವುದು ಹೇಡಿತನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ದ್ರೋಹವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ಕಿರಣಗಳು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇಣುಕುವ ಮುನ್ನವೇ ಆದಿತ್ಯ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಯೋಜನೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಕುರುಡನಂತೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಂತೆ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆಹಾಕಬೇಕಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ದಾರಿ - ಊರಿನ ಹಿರಿಯರನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲವರನ್ನು ಮಾತನಾಡುವುದು. ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ನೆನಪಾದದ್ದು ರಾಘವೇಂದ್ರ ರಾಯರು. ಅವರು ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಊರಿನ ನಿವೃತ್ತ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರು. ಅವರ ಜ್ಞಾಪಕ ಶಕ್ತಿ ಅಪಾರವೆಂದು ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ನೆನಪಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡಮನೆಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಆದಿತ್ಯ ರಾಯರ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. ಮುಂಜಾನೆಯ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ತಾಜಾ ವಾತಾವರಣ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆತಂಕವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದವು. ರಾಯರ ಮನೆ ಊರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಹಳೆಯ, ಆದರೆ ಸುಂದರವಾದ ಮನೆಯಾಗಿತ್ತು.

"ಯಾರಪ್ಪಾ ನೀನು? ಮುಖ ನೋಡಿದ ಹಾಗೆ ಇದೆಯಲ್ಲ..." ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯರು ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಸಿ ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

"ನಾನು ಆದಿತ್ಯ, ಸಾರ್. ಶಾರದಮ್ಮನ ಮಗ. ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ..." ವಾಕ್ಯ ಮುಗಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ರಾಯರು ಎದ್ದು ನಿಂತರು.

"ಓಹ್, ಶಾರದೆಯ ಮಗನಾ! ಬಾ, ಬಾ ಒಳಗೆ. ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದೀಯಾ! ಶಂಕರನ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ತುಂಬಾ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಪಾಪ, ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹೋಗಬಾರದಿತ್ತು," ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವರು ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಮಾತುಕತೆಯ ನಂತರ, ಆದಿತ್ಯ ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದ. "ರಾಯರೇ, ನಾನು ಅಜ್ಜನ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಂದೆ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಕ್ರಮ್... ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಯಾರಾದರೂ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇ?"

'ವಿಕ್ರಮ್' ಎಂಬ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ರಾಯರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ಭಾವ ಮಾಯವಾಗಿ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ಗಂಭೀರತೆ ಆವರಿಸಿತು. ಅವರು ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಗಿ, ನಂತರ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರು, "ಆ ಹೆಸರು ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಮರೆತು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಹೆಸರು, ಮಗು. ಯಾಕೆ ಈಗ ಅದನ್ನು ಕೆದಕುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?"

"ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯೇ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ, ರಾಯರೇ. ಇದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ," ಆದಿತ್ಯ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ.

                        ರಾಯರು ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. "ವಿಕ್ರಮ್... ಅವನು ಶಂಕರನ ಅಣ್ಣನ ಮಗ. ಅಂದರೆ, ನಿನಗೆ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗ ಆಗಬೇಕು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಬಹಳ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ, ಆದರೆ ದುರಾಸೆಯುಳ್ಳವನು. ಅವನಿಗೆ ಪೂರ್ವಜರ ಆಸ್ತಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ದೊಡ್ಡಮನೆಯ ಕೆಳಗಿದೆ ಎನ್ನಲಾದ ಗುಪ್ತ ನಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿತ್ತು. ನಾಗಶಿಲೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಅವನು ನಂಬಿದ್ದ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶಂಕರನ ಜೊತೆ ಬಹಳ ಜಗಳವಾಡಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಜಗಳವಾಗಿ, ಅವನು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ, ಏನಾದ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಶಂಕರ ಆ ನಂತರ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಎತ್ತಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ."

                ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಈಗ ಚಿತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನೆರಳು, ಆ ಕೊಲೆಗಾರ, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನದೇ ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿ! ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವನು ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ, ನಾಗಶಿಲೆಯ ದುರಾಸೆಯಿಂದ.

"ರಾಯರೇ, ನಾಗಬನದ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಯಾವುದು?" ಆದಿತ್ಯ ಕೇಳಿದ.

                ರಾಯರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಮೂಡಿತು. "ಅಯ್ಯೋ ಮಗು, ಆ ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಬೇಡ. ಅದು ನಿಗೂಢವಾದ ಜಾಗ. ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು, ವಿಷಜಂತುಗಳಿವೆ. ಹಗಲಲ್ಲೇ ದಾರಿ ತಪ್ಪುವ ಸಂಭವ ಹೆಚ್ಚು. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕುಲದೇವತೆ ನಾಗಮ್ಮನ ಹಳೆಯ ವಿಗ್ರಹವಿದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅತ್ತ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಶಂಕರ ಮಾತ್ರ ಆಗಾಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ."

                    ರಾಯರು ದಾರಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗದಂತೆ ಪದೇ ಪದೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಆದಿತ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಹೊರಟ. ಈಗ ಅವನ ಮುಂದಿನ ಗುರಿ ನಾಗಬನ. ಹುಣ್ಣಿಮೆಗೆ ಇನ್ನು ಎರಡೇ ದಿನ. ವಿಕ್ರಮ್‌ಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ತಾನು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಆದಿತ್ಯ ನಾಗಬನದತ್ತ ತನ್ನ ಪಯಣ ಆರಂಭಿಸಿದ. ಬೆನ್ನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬ್ಯಾಗ್, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಣ್ಣೆ, ಮತ್ತು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಜಿಕೆಯ ಜೊತೆಗೇ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕಾಡಿನ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದ. ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾತಾವರಣವೇ ಬದಲಾಯಿತು. ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಸದ್ದೆಲ್ಲವೂ ನಿಂತು, ಎಲೆಗಳ ಸರಸರ ಸದ್ದು, ಕೀಟಗಳ ಝೇಂಕಾರ, ಮತ್ತು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಪರಿಚಿತ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬೃಹತ್ ಮರಗಳು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕನ್ನು ತಡೆದು, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನೆರಳು-ಬೆಳಕಿನ ಚಿತ್ತಾರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ್ದವು. ದಾರಿ ಸಾಗಿದಂತೆ, ಕಾಡು ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ನಡೆದ ನಂತರ, ಅವನಿಗೆ ತಾನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗಲೇ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಬಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಹಳೆಯ, ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟಡದ ಅವಶೇಷಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದು ಬಹುಶಃ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಾವಲು ಗೋಪುರವಾಗಿರಬೇಕು. ಅದರ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ, ಪಾಚಿಯ ನಡುವೆ, ಒಂದು ಚಿಹ್ನೆ ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಹಾವು, ತನ್ನ ಬಾಲವನ್ನು ತಾನೇ ನುಂಗುತ್ತಿರುವ ಚಿಹ್ನೆ - 'ಊರೊಬೊರೊಸ್'. ಇದು ಅನಂತತೆಯ ಸಂಕೇತ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು?

                ಅವನು ಆ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಏನೋ ತಾಗಿದಂತಾಯಿತು. ಕೆಳಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ, ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳ ರಾಶಿಯ ಕೆಳಗೆ, ಯಾರೋ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಆರಿಸಿದ ಸಿಗರೇಟ್ ತುಂಡು ಬಿದ್ದಿತ್ತು!

ಅದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಅದು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಚ್ಚಗಿತ್ತು.

ಅವನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ, ಮರಗಳ ಮರೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೊಂಬೆ ಮುರಿದ ಸದ್ದಾಯಿತು. 'ಖಟ್!'

            ಆದಿತ್ಯ ಸ್ತಬ್ಧನಾದ. ಅವನ ಹೃದಯ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ತಾನು ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಇಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಮ್... ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೋ ಈ ಮರಗಳಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದ್ದಾನೆ.

ಈಗ ಓಡಿಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎದುರಿಸಲೇಬೇಕು.

            ಆದಿತ್ಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಣ್ಣೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಉಸಿರನ್ನು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು, ಸದ್ದು ಬಂದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗಿದ. ಮರಗಳ ನಡುವಿನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮಾನವ ಆಕೃತಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದರ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರ ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿಗೆ, ಒಂದು ಹರಿತವಾದ ಚಾಕು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಧ್ಯಾಯ 5: ನೆರಳಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿ

                ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಮಯವೇ ನಿಂತುಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆದಿತ್ಯನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಢವಢವ ಎಂದು ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಆಕೃತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೆರಳಿನಿಂದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಸರಿಯಿತು. ಅವನೊಬ್ಬ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕ. ಕೃಶವಾದರೂ, ಗಟ್ಟಮುಟ್ಟಾದ ದೇಹ. ಗಿಡಗಂಟಿಗಳ ನಡುವೆ ಅಲೆದು ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ಚರ್ಮ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕಲೆಯ ಗುರುತು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ದುರಾಸೆಯ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚಾಕುವನ್ನು ಅವನು ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಅದು ಅವನ ದೇಹದ ಒಂದು ಭಾಗವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ.

"ಕೊನೆಗೂ ಬಂದೆಯಾ, ಶಾರದೆಯ ಮಗನೇ?" ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕಾಡಿನ ನಿಶ್ಯಬ್ದವನ್ನು ಚುಚ್ಚಿತು. ಅದು ಕರ್ಕಶವಾಗಿ, ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲದ ಹಗೆತನವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿತ್ತು.

"ವಿಕ್ರಮ್..." ಆದಿತ್ಯನ ಬಾಯಿಂದ ಆ ಹೆಸರು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೊರಬಂತು.

ವಿಕ್ರಮ್ ವಿಕಾರವಾಗಿ ನಕ್ಕ. "ಹೌದು, ನಾನೇ. ನಿನ್ನಜ್ಜನನ್ನು ಇಹಲೋಕದಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಿದವನು. ಅವನು ಬಹಳ ಜಿಪುಣನಾಗಿದ್ದ, ಆದಿತ್ಯ. ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟಿದ್ದ. ಆದರೆ ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಆ ಡೈರಿ ನಿನ್ನ ಕೈಲಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಡು. ನಿನಗೆ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ."

"ಅದರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು? ನೀನು..."

                "ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ನಾನೇ ಕಾವಲಿದ್ದೆ, ಮೂರ್ಖ! ನೀನು ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಡೈರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ರಾಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನ್ನೂ ಬಲ್ಲೆ. ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ, ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ, ಆ ಡೈರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬೊಗಳಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಅವನ ಉಸಿರು ನಿಂತಿತು. ಈಗ ನೀನು ಅದನ್ನು ನನಗೆ ತಲುಪಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ," ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ವಿಕ್ರಮ್ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ.

            ಆದಿತ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ವೇಗವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬಂಟಿ. ಆದರೆ ಅವನ ಬಳಿ ಆಯುಧವಿದೆ ಮತ್ತು ಕಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವುದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮ. ಸಮಯ ಗಳಿಸಬೇಕು.

"ನಾಗಶಿಲೆ... ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದೆಯೇ?" ಆದಿತ್ಯ ವಿಷಯ ಬದಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.

            ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಹೊಳೆದವು. "ಇದೆಯೋ, ಖಂಡಿತಾ ಇದೆ! ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಲ್ಲಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಶಕ್ತಿ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಲೋಕವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲ ಮೂಲಿಕೆಗಳ ರಹಸ್ಯ, ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವಜ್ರ-ವೈಡೂರ್ಯಗಳ ಖನಿಜ... ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಶಿಲೆ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಆದರೆ ನಿನ್ನಜ್ಜ ಅದನ್ನು ತನಗೆ ಮಾತ್ರ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡಿದ. ಈಗ ಅದು ನನಗೆ ಸೇರಬೇಕು. ಡೈರಿ ಕೊಡು!"

            ಅವನು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ. ಆದಿತ್ಯ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದ. ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದ ತಣ್ಣನೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆ ತಾಗಿತು. ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದಾರಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

"ಡೈರಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ," ಆದಿತ್ಯ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ. "ನಾನು ಅದನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ."

    ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಮುಖ ಕೆಂಡದಂತಾಯಿತು. "ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ! ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ. ನಿನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್‌ನಲ್ಲೇ ಅದು ಇರಬೇಕು."

            ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ಚಾಕುವನ್ನು ಬೀಸುತ್ತಾ ಆದಿತ್ಯನ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದ. ಆದಿತ್ಯ ತಕ್ಷಣವೇ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದುಕೊಂಡ. ಚಾಕು ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿದು 'ಕಿಂ' ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡಿ, ಕಿಡಿ ಹಾರಿಸಿತು. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಆದಿತ್ಯ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಣ್ಣೆಯಿಂದ ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕೈಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದ.

'ಛಟೀರ್' ಎಂಬ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕೈಯಿಂದ ಚಾಕು ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ನೋವಿನಿಂದ ಚೀರುತ್ತಾ ಅವನು ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಅವನು ಸಾಮಾನ್ಯನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಆದಿತ್ಯನ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಿಡಿದು ಗೋಡೆಗೆ ಒತ್ತಿದ.

"ನಿನ್ನ ಆಟ ಮುಗಿಯಿತು, ಹುಡುಗ," ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

            ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಂಜಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಕೊನೆಗಾಲ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಆಗಲೇ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಚಾಕುವಿನ ಮೇಲೆ ಹೋದವು. ಅದು ಅವನ ಕಾಲಿನ ಬಳಿಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಲುಪುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಆಗ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು.

            ದಟ್ಟವಾದ ಪೊದೆಯೊಂದರಿಂದ, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ, ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಕಾಡುಹಂದಿಯೊಂದು ಘೀಳಿಡುತ್ತಾ ನೇರವಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರತ್ತ ನುಗ್ಗಿ ಬಂತು. ಬಹುಶಃ ಅವರ ಹೋರಾಟದ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಅದು ಬೆದರಿರಬೇಕು. ಅದು ನೇರವಾಗಿ ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯಿತು.

            ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲವಾಯಿತು. ಅವನು ಸಮತೋಲನ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ. ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಉಸಿರಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅವನು ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ, ಗಾಳಿಗಾಗಿ ಬಾಯಿ ತೆರೆದ. ಕಾಡುಹಂದಿ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಬಂದಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಮರೆಯಾಯಿತು.

            ಆದಿತ್ಯ ತಕ್ಷಣವೇ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಚಾಕುವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ವಿಕ್ರಮ್ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

"ನಿನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ," ವಿಕ್ರಮ್ ನರಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

            "ಇದು ಅದೃಷ್ಟವಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನ್ಯಾಯ. ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಸಿಗಲೇಬೇಕು," ಆದಿತ್ಯ ಚಾಕುವನ್ನು ಅವನತ್ತ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ದೃಢತೆ ಇತ್ತು.

                ವಿಕ್ರಮ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಅರಿತ. ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. "ಇದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಆದಿತ್ಯ. ನಾಗಬನದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ. ಆ ಶಿಲೆ ನನಗೆ ಸಿಗಲೇಬೇಕು. ಮುಂದಿನ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ರಾತ್ರಿ... ನಿನ್ನ ಕೊನೆಯ ರಾತ್ರಿಯಾಗಲಿದೆ," ಎಂದು ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿ, ಅವನು ಕುಂಟುತ್ತಲೇ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡಿ ಮರೆಯಾದ.

            ಆದಿತ್ಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬೆವತು ತೊಪ್ಪೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದೇ ಒಂದು ಪವಾಡವೆನಿಸಿತು. ಆ ಕಾಡುಹಂದಿ ದೇವತೆಯಂತೆ ಬಂದು ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿತ್ತು.

            ಅವನು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಈಗ ನಾಗಬನವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ವಿಕ್ರಮ್ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಕುಳಿತಿರಬಹುದು. ಮೊದಲು ಊರಿಗೆ ಮರಳಿ, ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.

            ಹಿಂದಿರುಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ದುರಾಸೆ ಅವನನ್ನು ಕ್ರೂರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ಹೇಗೆ? ತಾನೊಬ್ಬಂಟಿ. ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದರೆ ಅವರು ಈ 'ನಾಗಶಿಲೆ', 'ಡೈರಿ'ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೆಯೇ? ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಸಾವನ್ನು ಅಪಘಾತವೆಂದು ಈಗಾಗಲೇ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲ. ಈ ಯುದ್ಧವನ್ನು ತಾನೇ ಹೋರಾಡಬೇಕು. ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ, ನಾಗಬನದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಲೇಬೇಕು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಕೇವಲ ರಹಸ್ಯ ಬಯಲಾಗುವ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ನಡುವಿನ ಅಂತಿಮ ಸಮರದ ರಾತ್ರಿಯಾಗಲಿದೆ.

ಅಧ್ಯಾಯ 6: ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಅನಾವರಣ

            ಊರಿಗೆ ಮರಳಿದ ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಒಂದು ದಿನದ ಸಮಯವಿತ್ತು. ಆ ಒಂದು ದಿನವನ್ನು ಅವನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಾಗಬನದ ಕುರಿತು, ಕುಲದೇವತೆಯ ವಿಗ್ರಹದ ಕುರಿತು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ರಾಯರಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಡೈರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಕ್ಷೆಯ ರೇಖಾಚಿತ್ರವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಒಂದು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ವಿಕ್ರಮ್‌ನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವುದು ಮೂರ್ಖತನ. ಅವನನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಸೋಲಿಸಬೇಕು.

            ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ದಿನ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿತು. ಇಡೀ ದಿನ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೀರವ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಚಂದ್ರ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ವೈಭವದಿಂದ ಹೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಆದಿತ್ಯ ಸಿದ್ಧನಾದ. ಬ್ಯಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಡೈರಿ, ಒಂದು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಟಾರ್ಚ್, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಮತ್ತು... ವಿಕ್ರಮ್‌ನನ್ನು ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿಸಲು ಒಂದು ನಕಲಿ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

                ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿದ ನಂತರ, ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದಂತೆ ಅವನು ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನ ದಾರಿಯಿಂದ ನಾಗಬನದತ್ತ ಹೊರಟ. ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಸೋಸಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬೆಳ್ಳಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಚಿತ್ತಾರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿತ್ತು. ವಾತಾವರಣವು ನಿಗೂಢ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದ ಅಪಾಯದ ಅರಿವು ಆದಿತ್ಯನಿಗಿತ್ತು. ಅವನು ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ದಾಟಿ, ಡೈರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೂಚನೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನಾಗಬನದ ಹೃದಯಭಾಗದತ್ತ ಸಾಗಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದಾಗ, ಎದುರಿನ ಬೃಹತ್ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ, ಪಾಚಿಗಟ್ಟಿದ, ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ವಿಗ್ರಹವೊಂದು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದೇ ಕುಲದೇವತೆ ನಾಗಮ್ಮನ ವಿಗ್ರಹ. ಅದರ ಕೆತ್ತನೆ ಕಾಲನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸವೆದುಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ, ಗಾಂಭೀರ್ಯವಿತ್ತು. ಆದಿತ್ಯ ವಿಗ್ರಹದ ಸಮೀಪ ಹೋಗಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ. ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಚಂದ್ರನು ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ, ಅದರ ಬೆಳಕು ವಿಗ್ರಹದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀಳಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವುದೊಂದೇ ಈಗ ಉಳಿದಿದ್ದ ದಾರಿ. ಸಮಯ ಉರುಳಿತು. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಯುಗದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲೆಗಳ ಸದ್ದು, ರಾತ್ರಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಕೂಗು, ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಅವನ ಹೃದಯ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಕೊನೆಗೂ ಆ ಕ್ಷಣ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು.

                ಚಂದ್ರನು ನಿಖರವಾಗಿ ವಿಗ್ರಹದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಒಂದು ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣ ನೇರವಾಗಿ ಹಾವಿನಾಕಾರದ ಆ ವಿಗ್ರಹದ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾವುದೋ ವಿಶೇಷ ಹರಳಿನಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಬೆಳಕು ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ, ಆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದವು. ಆ ಹಸಿರು ಬೆಳಕು ಪ್ರತಿಫಲನಗೊಂಡು, ವಿಗ್ರಹದ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೆಲದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜಾಗದ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.

ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ರೋಮಾಂಚನವಾಯಿತು. ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಮಾತು ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಆ ಸ್ಥಳದತ್ತ ಓಡಲು ಮುಂದಾದ.

"ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲು!"

ಪಕ್ಕದ ಪೊದೆಯಿಂದ ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬಂತು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಚಾಕುವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ನಾಡ ಬಂದೂಕು ಇತ್ತು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿಜಯದ ನಗು ಇತ್ತು.

"ನೀನು ದಾರಿ ತೋರಿಸುವೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಆದಿತ್ಯ. ಈಗ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ತೆಗೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಅವನು ಬಂದೂಕನ್ನು ಆದಿತ್ಯನತ್ತ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದ.

ಆದಿತ್ಯನ ಬಳಿ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಬೆಳಕು ಬಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಸರಿಸಿದ. ಅದರಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ಮಣ್ಣಿನ ಕುಳಿಯಿತ್ತು. ಅದರೊಳಗೆ, ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿತ್ತು.

"ತೆಗೆಯದನ್ನು ಹೊರಗೆ!" ವಿಕ್ರಮ್ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ.

                ಆದಿತ್ಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ತೆರೆದ. ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ಮಡಿಕೆ ಮಾಡಿದ ಹಳೆಯ ಚರ್ಮದ ಹಾಳೆ ಮತ್ತು ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರಾಕಾರದ ಬೀಗದ ಕೈ ಇತ್ತು. ಅದೇ ನಕ್ಷೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಮತ್ತು ಬೀಗದ ಕೈ.

"ಕೊನೆಗೂ... ಕೊನೆಗೂ ಸಿಕ್ಕಿತು!" ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. "ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನತ್ತ ಎಸೆ."

                ಆದಿತ್ಯ ತನ್ನ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರಲು ಇದೇ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಅವನು ಬ್ಯಾಗ್‌ನಿಂದ ತಾನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದ ನಕಲಿ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು, "ಇಲ್ಲಿದೆ ನಕ್ಷೆ, ಆದರೆ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು ನಾನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಶಿಲೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ನನಗೂ ಪಾಲು ಬೇಕು," ಎಂದು ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡುವಂತೆ ನಟಿಸಿದ.

ವಿಕ್ರಮ್ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ. "ಹುಚ್ಚ! ನಿನಗೆ ಪಾಲು ಬೇಕೇ? ಸರಿ, ಬಾ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹೋಗೋಣ."

                    ಅವನು ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ಬಂದೂಕಿನ ತುದಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು, ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೂಚನೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ವಿಗ್ರಹದ ಹಿಂದಿದ್ದ ಗುಹೆಯೊಂದರತ್ತ ನಡೆದ. ಅದು ಬಂಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದ ಒಂದು ಕಿರಿದಾದ ದ್ವಾರವಾಗಿತ್ತು. ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಕತ್ತಲು ಮತ್ತು ತೇವದ ವಾಸನೆ. ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಗುಹೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಕೆತ್ತನೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಸುಮಾರು ನೂರು ಅಡಿ ನಡೆದ ನಂತರ, ಗುಹೆಯು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೋಣೆಯಂತಹ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು. ಆ ಕೋಣೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಕಲ್ಲಿನ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ, ಕಪ್ಪನೆಯ, ನುಣುಪಾದ, ಮೊಟ್ಟೆಯಾಕಾರದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಿಲೆ ಇತ್ತು. ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಗುಹೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕಂಡಿಯಿಂದ ಒಳಗೆ ಬಂದು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ 'ನಾಗಶಿಲೆ'.

"ಅದ್ಭುತ...!" ವಿಕ್ರಮ್ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧನಾಗಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.

                    ಅವನು ನಾಗಶಿಲೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. ಪೀಠದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೀಗದ ಕಂಧಿಯಿತ್ತು. "ಬೀಗದ ಕೈ ಕೊಡು!" ಎಂದು ಅವನು ಆದಿತ್ಯನತ್ತ ತಿರುಗಿದ. ಆದಿತ್ಯ ನಿಜವಾದ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ. ವಿಕ್ರಮ್ ಅದನ್ನು ಕಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ತಿರುಗಿಸಿದ. 'ಕ್ಲಿಕ್' ಎಂಬ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ, ಪೀಠದ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅದರೊಳಗೆ, ಹಳೆಯ ರೇಷ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಟ್ಟ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳು, ಅಮೂಲ್ಯ ಹರಳುಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ದುರಾಸೆ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯಿತು. ಅವನು ಬಂದೂಕನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟು, ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದ. ಇದೇ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿದ್ದ ಆದಿತ್ಯ, ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲನ್ನು ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆಯಲು ಎತ್ತಿದ.

ಆದರೆ...

            ಆದಿತ್ಯ ಹೊಡೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ, ವಿಕ್ರಮ್ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ, ಒಂದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬೀಗವನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಮಾತ್ರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಬೋನಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಚಾಲನೆ ಮಾಡಿತ್ತು! ಅವರು ನಿಂತಿದ್ದ ನೆಲದ ಭಾಗವು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕುಸಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಗುಹೆಯ ದ್ವಾರವು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಯಿಂದ 'ಧಡಾರ್' ಎಂದು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು.

"ಇದೇನು... ಮೋಸ!" ವಿಕ್ರಮ್ ಚೀರಿದ.

                ಶಂಕರ ಅಜ್ಜ ಕೇವಲ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಅಡಗಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ದುರಾಸಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈ ಬೋನಿನಿಂದ ಹೊರಹೋಗಲು ಒಂದೇ ಒಂದು ದಾರಿಯಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಡೈರಿಯ ಕೊನೆಯ, ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಕೇತದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಆದಿತ್ಯ ಬಿಡಿಸಿದ್ದ. ನಾಗಶಿಲೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿದಾಗ, ಗುಹೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ರಹಸ್ಯ ದ್ವಾರ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ನೆಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಸಿಯುವ ಮುನ್ನ, ಆದಿತ್ಯ ನಾಗಶಿಲೆಯತ್ತ ಓಡಿ, ಆ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿದ. ಅವನ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದ್ವಾರ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅವನು ಅದರೊಳಗೆ ನುಸುಳಿದ.

"ಆದಿತ್ಯ, ನನ್ನನ್ನೂ ಕಾಪಾಡು! ದಯವಿಟ್ಟು!" ವಿಕ್ರಮ್ ಆಳವಾದ ಕಂದಕಕ್ಕೆ ಜಾರುತ್ತಾ ಚೀರಿದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಭರಣಗಳು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದವು.

ಆದಿತ್ಯ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತ. ಅವನಿಗೆ ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಾಯಲು ಬಿಡುವುದು...

                ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸಮಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಂದಕವು ವೇಗವಾಗಿ ಆಳವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಚೀರಾಟ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋಯಿತು. ಆದಿತ್ಯ ಸುರಂಗದ ಮೂಲಕ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಅವನು ನಾಗಬನದ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಅವನ ಹೃದಯ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ವಿಕ್ರಮ್‌ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಸಾವಿಗೆ ತಾನೇ ಕಾರಣನಾದೆನಲ್ಲಾ ಎಂಬ ನೋವು ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಆದರೆ ಅವನ ದುರಾಸೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಕೊಂದಿತ್ತು.

            ಶಂಕರ ಅಜ್ಜನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಈಗ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದು. ನಾಗಶಿಲೆಯ ರಹಸ್ಯ ಈಗ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಭೂಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿತ್ತು, ವಿಕ್ರಮ್‌ನೊಂದಿಗೆ.

ಉಪಸಂಹಾರ

                ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಆದಿತ್ಯ ಮಂಜಿನಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿದ. ಅವನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್‌ನ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಈಗ ಹೊಸ ಕಥೆಯೊಂದು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಅವನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಥೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅವನದೇ ಅನುಭವದ, ರಕ್ತ-ಮಾಂಸದ ಕಥೆಯಾಗಿತ್ತು. 'ನೆರಳಿನಾಟ' ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ. ಅವನಿಗೆ ಈಗ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಜೀವನವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್. ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿ ತಿರುವು, ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರ, ಎಲ್ಲವೂ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸುವವರೆಗೂ, ಮುಂದೇನಿದೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳು ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಮೇಲೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಈಗ ಆದಿತ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಶೂನ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅನುಭವದ ಪಾಠದಿಂದ, ಗೆಲುವಿನ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮತ್ತು ಬರೆಯಲೇಬೇಕಾದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು.

(ಮುಗಿಯಿತು)

                                                                                                            ನಿಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸಿ ಬರಹಗಾರ


                                                                                                                            With You