ತಂದೆ – ಜೀವನದ ಮೌನ ನಾಯಕ

         ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮೌನವಾಗಿ ಬದುಕಿ, ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ತ್ಯಾಗ, ಅವರ ಕಷ್ಟ, ಅವರ ಪ್ರೀತಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಎಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಅದನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗನಾದವನು ತಂದೆ.

            ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಾವು ಮೃದುವಾದ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಬೇರೆಯೇ. ಅದು ಕಠಿಣ ಮಾತಿನೊಳಗೆ, ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿರ್ಧಾರಗಳೊಳಗೆ, ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳೊಳಗೆ, ದಿನದ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸದೊಳಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಅವರ ತಲೆ ಬೆಳ್ಳಗಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಧಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣು ದಣಿದಿರುತ್ತದೆ.

            ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ತಂದೆಯ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಚಪ್ಪಲಿ ಹರಿದು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಹೊಸದನ್ನು ಕೊಳ್ಳದೆ, “ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಬರುವುದು” ಎಂದು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಕೊಂಡವರು ಅವರು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ, ಹೊಸ ಚಪ್ಪಲಿ, ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕ, ಹೊಸ ಉಡುಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ತಡವಾಗಲಿಲ್ಲ.

            ಮಳೆಯಲಿ ನೆನೆದು, ಬೇಸಿಗೆಯಲಿ ಬೆಂದೂ, ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗಿಯೂ, ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ತಿನಿಸು ಇರಲೆಂದು ಹೊತ್ತ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. “ಇದು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ” ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಅವರ ಮಂತ್ರ.

                ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅವರು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. “ ಸರಿಯಾಗಿ ಓದು ”, “ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಇರು”, “ಹಣ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಬೇಡ”—ಇವು ಅವರ ಶಾಶ್ವತ ವಾಕ್ಯಗಳು. ನಾವು ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ಬೇಸರಪಡುತ್ತೇವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೋಪಗೊಂಡು ಒಳಗೊಳಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಜೀವನದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ಅವರ ಆ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿರಿಸಲು ಎಷ್ಟು ನೆರವಾದವು ಎಂದು ತಡವಾಗಿ ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ.

        ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕೊನೆ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದು ತಾಯಿಯಂತೆ ಮೃದು ನಗು, ಮುದ್ದಾಡುವ ಸ್ಪರ್ಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸದು. ಅದು ಕಠಿಣ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ, ತಾಳ್ಮೆಯ ಸವಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ.

        ತಂದೆ ಎನ್ನುವುದು ಬೆಳಕಿಲ್ಲದ ದೀಪದಂತೆ. ಅವನು ಸ್ವತಃ ಬೆಳಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ತೈಲವನ್ನು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ, ತನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ಮರೆತು ಮಕ್ಕಳ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಹರಿದುಹೋದರೂ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ತರುತ್ತಾನೆ.

            ಅವರ ಜೀವನ ಒಂದು ನಿರಂತರ ಬಲಿದಾನ. ಆದರೆ ಆ ಬಲಿದಾನಕ್ಕೆ ಅವರು ಪ್ರತಿಫಲ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬಯಸುವುದು ಒಂದೇ—ಮಕ್ಕಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು.

        ಕಾಲ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದು ಕರೆದ ತಂದೆಯ ಕೈಗಳು ಇಂದು ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ. ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ದೊಡ್ಡವನು, ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿ ಕಂಡ ತಂದೆ, ಇಂದು ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನಿಗೆ ತಲೆ ಆಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.

        ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತವೆ, ಮಾತು ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಂಕಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೂ ಅವರು ಕೇಳುವುದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ—“ನೀನು ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ?” ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಅವರು ಇನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

        ನಾವು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆ ಮೌನ ನಾಯಕನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಾವು ಬೆಳೆದುಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ, ಅವರು ನಮ್ಮ ಬಳಿಯಿಲ್ಲದಾಗ, ಅವರ ಖಾಲಿ ಕುರ್ಚಿ, ಅವರ ಕಂಗೊಳಿಸಿದ ನಗು,  ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೆನಪುಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಆಗ ನಾವು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ—ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಸಿರಿಗೂ ಅವರು ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದರು.

        ತಂದೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಬಂಧವಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಆಶ್ರಯ. ಆ ಆಶ್ರಯದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದೆ, ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅವರಿಲ್ಲದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ.

        ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಕಣ್ಣೀರಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣೀರು, ಮಾತಿಲ್ಲದ ನುಡಿಗಳು, ಹಾಡಿಲ್ಲದ ರಾಗ. ಅವರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ತೂಕದ ಕಲ್ಲು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

        ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ‘ತಂದೆ’ ಎಂದು ನೋಡದೆ, ಜೀವಂತ ದೇವರೆಂದು ಕಾಣಬೇಕಿದೆ. ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಅವರು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುವಾಗಲೇ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಬೇಕಿದೆ.

            ತಂದೆ – ನೀನು ಬದುಕಿದ್ದೀಯೆಂದರೆ ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿ ನನಗೆ ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರ. ನಿನ್ನ ತ್ಯಾಗ ನನಗೆ ಜೀವನದ ದೀಪ.